วันที่  2  ของค่ำคืนที่เงียบเหงา

          คืนนี้ก็เป็นอีกคืนที่เงียบเหงา  จากปกติที่มีเสียบหวานๆ  เสียงหัวเราะในโทรศัพท์  แต่วันนี้มันก็หายไปแต่ที่จริงมันก็หายไปหลายอาทิตย์แล้วละ  แต่ก่อนหน้านี้มันยังพอได้ยินบ้างยังคุยกันได้  แต่หลังจากที่เมื่อวานที่เรื่องมันจบที่เราตกลงใช้เวลาอยู่กับตัวเอง  ให้อิสระกับตัวเอง  มันเลยทำให้  2  วันมานี้รู้สึกว่ามันเงียบเหงา  มันหมดแรงที่จะทำอะไร  ทั้งๆ  ที่อยากจะคิดว่าเราแค่แยกกันชั่วคราว  เดี๋ยวพอเธออยู่มหาลัย  ถ้ายังไม่มีใครก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิม  แต่ที่กลัวก็คือ  "เวลา"  มันอาจจะทำให้เธอหมดรักก็ได้  อานาคตไม่มีไรแน่นอน  แต่ก็ยังหวังลึกๆ  ว่ามันคงไม่นานขนาดนั้น  เราอาจจะกลับมาคุยกันในอีกไม่กี่เดือน  เพราะเราเชื่อในความรักที่ตลอดเวลาที่ผ่านมานั้น  เราสัมผัสได้ว่านี้คือ  "รัก"  เธอก็คงสัมผัสได้เหมือนกัน  ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันมันยังวนเวียนอยู่ในความรู้สึกที่มันเก็บในใจมาตลอด  ถึงยังไงถ้าถึงวันนี้  เราอาจจะรักกันมากกว่านี้ก็ได้  หวังไว้อย่างนั้น

ฝันดี....ทักรี่